Naar de sportschool hoeft Talitha Prins niet meer en ze neemt haar werk in haar hoofd ook niet meer mee naar huis. Er is veel veranderd voor de Amersfoortse sinds ze haar baan als docent scheikunde en natuurkunde verruilde voor werk in de productie bij Vebo.
Het lijkt een verrassende stap, maar er is wel een verklaring voor. “Ik heb tien jaar als docent in het vmbo gewerkt en ik was er op een gegeven moment wel klaar mee. Dat had te maken met de school en ook dat ik ook thuis nog wel bezig was met het onderwijs. Soms letterlijk, met toetsen nakijken of lesvoorbereiding, maar ook omdat het vol in mijn hoofd was.”
En zocht ze naar een baan waar ze met haar handen kon werken en kwam ze bij Vebo terecht. “De keuze voor techniek is niet zo heel vreemd, want mijn vader is elektricien en ik heb natuurlijk lang schei- en natuurkunde gegeven.”
Talitha werkt nu sinds oktober 2025 in het beton en het bevalt haar goed. “Ik heb het erg naar mijn zin. Ik krijg er veel voldoening van als je ziet wat je overdag hebt gemaakt. Dat is allemaal heel concreet: trappen, bordesplaten, balkons. In het onderwijs hoorde je soms pas na vier jaar van een leerling dat hij er toch iets aan had gehad. Nu zie ik meteen resultaat.”
In het begin viel het werk haar lichamelijk wel even zwaar. “De eerste twee weken viel ik na mijn werk thuis meteen in slaap omdat ik veel meer lichamelijk bezig was. Het is niet per se heel zwaar, maar je hoeft niet meer naar de sportschool als je hier werkt. Je kunt heel veel met een kraan doen, maar soms is het veel sneller om even handmatig de wapening aan te passen. En dat is goed voor je spieren.”
Dat vertaalt zich voor de Amersfoortse niet in een enorme stapel boterhammen in de pauze. “Mijn doel was om wat af te vallen. Ik ontbijt pas in de eerste pauze om negen uur, dus de eerste drie uur werk ik op mijn reserves. En ik ben niet meer gaan eten dan ik deed, dus dat heeft wel effect.”
Ook het werken met haar handen bevalt haar goed. “Ik kijk hooguit vooruit naar de volgende dag, maar dat zie ik niet als mijn werk mee naar huis nemen. Ik heb nu weer voldoende ruimte in mijn hoofd. Ik kan na mijn werk weer een spel met mijn vriend spelen waar ik mijn hoofd bij moet houden. Toen ik nog in het onderwijs zat, lukte dat niet.”
In haar team, dat in hal 5 kleinere standaardbuitenproducten maakt, is Talitha de enige vrouw in haar team. “Ik kijk niet zo naar man of vrouw, we zijn allemaal mensen. Soms zie ik ze wel als aardige ooms. Zo was er een bezorgde collega die het maar niets vond dat ik ’s ochtends vroeg op de fiets vanuit Amersfoort naar Bunschoten reed. Nu haalt hij me ’s ochtends met de auto op, dat is toch aardig hè?”
Ze is al gepolst om in de toekomst mogelijk een rol te spelen in de onlangs ingerichte leerwerkplek van het bedrijf. “Ik heb natuurlijk ervaring in het onderwijs en zou dat mooi kunnen combineren met het wegwijs maken van nieuwe collega’s in het productiewerk. Dat lijkt me in de toekomst wel leuk, maar voor die tijd heb ik zelf ook nog wel wat te leren.”
